سنگ صبور

درمان انتخابی برای این اختلال روان درمانی می‌باشد که به یک اندازه برای بیمار و درمانگر مشکل است. علت آن بی ثباتی و رفتار تکانشی (لحظه‌ای) و همچنین استفاده از مکانیسم دفاعی«دو نیم سازی» است. (مکانیسمی است که باعث می‌شود شخصیت مرزی متناوبا از درمانگر یا سایر افراد محیط بیزار شده یا آنها را به شدت دوست بدارد. رفتار درمانی و بخصوص آموزش مهارتهای اجتماعی بویژه با استفاده از نوارهای ویدیوئی که بیمار را در مشاهده تأثیر رفتارش بر دیگران توانا می‌کند، مفید است. در کنار روان درمانی انفرادی ، روان درمانی گروهی نیز سودمند می‌باشد.

دارو درمانی

برای اخذ نتایج بهتر دارو درمانی به روان درمانی اضافه می‌شود. داروهایضد جنون برای کنترل خشم ، خصومت و دوره‌های پسیکوتیک گذرا از داروهای(ضد افسردگی)برای بهبود خلق و بیمار استفاده می‌شود از دیگر داروهای مورد استفاده می‌توان به ضد تشنج‌ها و کربنات لیتیوم اشاره کرد. تجویز این داروها باید تحت نظر روانپزشک باشد.

اختلال شخصیت نمایشی(هیستریک)

افراد مبتلا به این اختلال در ظاهر جذاب، صمیمی، و معاشرتی هستند، اما معمولا دیگران آنها را ریاكار و سطحی می‌انگارند. به نظر می‌رسد كه آنها با نمایش دادن برای تماشاچیان ناشناس به دنبال تحسین خود هستند. زمانی كه روابط برقرار می‌كنند، پرتوقع و بی‌ملاحظه، خودمحور و در خود فرورفته می‌شوند. بین اختلال شخصیت نمایشی و سایر اختلالات همپوشی قابل ملاحظه‌ای وجود دارد

علائم

1. در موقعیت‌هایی که مرکز توجه نیست، ناراحت است.
2. تعامل با دیگران اغلب با رفتار نامناسب تحریک کننده یا اغوا کننده‌ی جنسی مشخص می‌شود.
3. بیان هیجان‌ها سطحی و به سرعت متغیر است.
4. به طور پیوسته از ظاهر جسمانی خود برای جلب توجه دیگران استفاده می‌کند.
5. سبک گفتاری فرد به شدت تاثیر گذار و فاقد جزئیات است.
6. خودنمایی، تظاهر و اغراق در بیان هیجانی را نشان می‌دهد.
7. تلقین‌پذیر است یعنی به سادگی تحت تاثیر دیگران یا شرایط قرار می‌گیرد.
8. روابط را صمیمانه‌تر از آنچه واقعاً هست تلقی می‌کند.

ویژگی‌های تشخیصی

ویژگی اصلی اختلا شخصیت نمایشی، رفتار توجه‌طلبانه و هیجان‌پذیری مفرط وفراگیر است. این الگو در اوایل بزرگسالی آغاز و در زمینه‌های گوناگون ظاهر می‌شود.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی، هرگاه مرکز توجه دیگران نباشد احساس ناراحتی یا عدم قدردانی می‌کنند. آن‌ها اغلب با شور و نشاط زیاد و چشمگیر مایلند توجه دیگران را به خود جلب کنند و ممکن است با اشتیاق، گشاده‌رویی ظاهری یا عشوه‌گری، آشنایان جدیدی را شیفته‌ی خود سازند. اگرچه، وقتی این افراد پیوسته‌خواهان توجه باشند، این ویژگی‌های وضوح کمتری می‌یابند. آن‌ها در میهمانی‌ها به هر قیمتی که شده نقش ((گل سرسبد مجلس)) را بازی می‌کنند. هر گاه مورد توجه قرار نگیرند، ممکن است برای جلب توجه دیگران، کار برجسته‌ای انجام دهند.

قیافه ظاهری و رفتار افراد مبتلا به این اختلال، اغلب از لحاظ خنسی به طور نامناسبی تحریک‌آمیز یا اغوا‌کننده است. این رتفار نه تنها معطوف افرادی است که او به آن‌ها علاقه‌ی جنسی یا عاشقانه دارد، بلکه در طیف گسترده‌ای از روابط اجتماعی، شغلی و حرفه‌ای نیز به گونه‌آی رخ می‌دهد که فراسوی رفتار مناسب برای بافت اجتماعی است. بیان هیجانی آنان ممکن است سطحی باشد و به سرعت تغییر کند. افراد مبتلا به این اختلال همواره از ظاهر جسمانی خود برای جلب توجه دیگران استفاده می‌کنند.

سبک گفتاری این افراد به شدت تاثیرگذار و فاقد جزئیات است. عقاید تند یا افراطی با  فراست شگرفی بیان می‌شوند ولی دلایل زیربنایی معمولاً مبهم و گنگ هستند و حقایق و نکات تاییدکننده وجود ندارند. افراد مبتلا به این اختلال با خودنمایی، تظاهر و بیان افراطی هیجان مشخص می‌شوند.

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی بسیار تلقین‌پذیرند. عقاید و احساس‌های آن‌ها به سادگی تحت‌تاثیرپذیر دیگران و هوس‌های گذرای خودشان قرار می‌گیرد. آن‌ها به ویژه از نظر اعتماد کردن به افراد صاحب قدرت، ممکن است بسیار زودباور یا ساده لوح باشند و عقیده داشته باشند که این افراد به صورت معجزه‌آسایی قادرند مشکلات آن‌ها را حل کنند. این افراد میل دارند تا به دیگران شک کنند و به سرعت مجاب شوند. افراد مبتلا به این اختلال، اغلب روابط را صمیمانه‌تر از آنچه واقعاً هست در نظر می‌گیرند و تقریباً هر آشنایی را با ((عزیزم)) یا ((دوست عزیزم)) خطاب می‌کنند.

ویژگی‌ها و اختلال‌های همراه

افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی ممکن است برای رسیدن به صمیمیت هیجانی در روابط عاشقانه یا جنسی خود مشکل داشته ابشند. آنها اغلب در روابط خود با دیگران، بدون اینکه آگاه باشند، نقش بازی می‌کنند. افراد مبتلا به این اختلال اغلب با دوستان همجنس خود روابط مختلی دارند، زیرا روش بین فردی آنان از نظر جنسی برانگیزاننده بوده وممکن است برای روابط دوستانه‌ی آن‌ها تهدید کننده به نظر برسد. همچنین ممکن است و به واسطه خواست‌های مربوط به توجه مداورم، باعث بیزاری دوستان خود شوند. هرگاه مرکز توجه نباشند، بیشتر آفسرده و پریشان می‌شوند. آن‌ها ممکن است خواهان تازگی، تحریک و هیجان باشند و از انجام کار‌های معمولی خود، کسل شوند. این افراد، اغلب در موقعیت‌هایی که موجب به تاخیر افتادن پاداش می‌شوند، احساس ناکامی کرده و یا قادر به تحمل آن‌ها نیستند و اغلب اعمالشان معطوف به کسب رضامندی فوری است.

خطر واقعی خودکشی این افراد مشخص نیست، ولی تجربه‌های بالینی نشان می‌دهند که افراد متبلا به این اختلا لبرای جلب توجه، در معرض خطر زیاد ژست‌ها ئ تهدید‌های خودکشی هستند. اختلال شخصیت نمایشی به میزان بیشتر با اختلال جسمانی کردن، اختلال تبدیلی و اختلال افسردگی عمده همراه است. معمولاً، اختلال شخصیت مرزی، خودشیفته، ضداجتماعی و وابسته همراه با این اختلال، ظاهر می‌‌شوند.

شیوع

داده‌های محدود به دست‌امده از جمعیت کلی، شیوع اختلال شخصیت نمایشی را تقریباًبرار با 30٪-20٪ گزارش کرده‌اند. در مواردی که از سنجش ساخت‌دار استفاده شده است، این میزان را در بیمارن سرپایی و بستری مراکز بهداشت روانی تقریباً 15٪-10٪ گزارش کرده‌اند.

تشخیص افتراقی

ممکن است سایر اختلال‌های شخصیت با اختلال شخصیت نمایشی اشتباه گرفته شوند، چون ویژگی‌های مشترک معینی دارند، بنابراین، تمایز میان این اختلال‌ها بر اساس تفاوت‌های موجود در ویژگی‌های بارز آن‌ها مهم است. اگرچه می‌توان اختلال شخصیت مرزی را بنیز با توجه‌طلبی، رفتار فریبکاری، و تغییر سریع هیجان‌ها مشخص کرد، ولی این اختلال نیز با خود تخربی، گسستگی قهر‌آمیز روابط نزدیک و احساس‌های مزمن پوچی عمیق و آشقتگی هویت مشخص می‌شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی و اختلال شخصیت نمایشی در گرایش به تکانشگری، سطحی بودن، هیجان طلبی، بی‌پروایی، اغواگری و فریبکاری شبیه به هم هستند، ولی اشخاص مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی بیشتر در هیجان‌ةای خود اغراق می‌کنند و درگیر رفتاریهای ضذ اجتماعی نمی‌شود. افراد مبتلا به اختلال شخصیت نمایشی در کسب محبت مهارت دارند، درحالی که اشخاص مبتلا به اختلال شخصیت ضذ اجتماعی در کسب منفعت، قدرت یا سایر رضامندی‌های مادی ماهر هستند. اگرچه افراد مبتلا به اختلال شخصیت خود شیفته نیز به توجه دیگران نیاز دارند، ولی معمولاً برای ((برتری)) خود، خواهان تمجید دیگران هستند، در حالی که افراد متبلا به اختلال شخصیت نمایشی مایلند لطیف یا وابسته به نظر بیایند به شرطی که این امر وسیله‌ای برای جلب توجه باشند. ا فراد مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته ممکن است در صمیمیت روابط خود با دیگران اغراق کنند، ولی بیشتر مایل به تاکید بر وضعیت (( یک شخص بسیار مهم)) یا ثروت دوستان خود هستند. در اختلال شخصیت وابسته، شخص برای دریافت تمجید و راهنمایی به شدت به دیگران وابسته است ولی فاقد ویژگی‌های نمایشی، اغراق گونه وهیجانی اختالا شخصیت نمایشی است.

اخلال شخصیت نمایشی را باید از تغییر شخصیت ناشی از یک بیماری جسمانی که در آن این صفات به واسطه‌ی اثرات مستقیم یک بیماری جسمانی روی دستگاه عصبی مرکزی پدیدار می‌شوند، تفکیک کرد. همچنین باید اختلال شخصیت نمایشی را از نشانه‌هایی که ممکن است در ارتباط با مصرف مزمن مواد به وجود آیند. (برای مثال، اختلال مرتبط با کوکائین که در جای دیگر مشخص ندشه اشست)، متمایز کرد.

بسیاری از افراد ممکن است صفات شخصیت نمایشی را نشان دهند. تنها هنگامی که این صفات انعطاف‌ناپذیر، ناسازگارانه و پایدار باشند و آسیب کارکردی یا پریشانی ذهنی قابل ملاحظه‌ای را موجب شوند، اختلال شخصیت نمایشی تلقی می‌شوند.

درمان اختلال شخصیت نمایشی

روان درمانی

این بیماران غالبا از احساسات واقعی خود بی‌خبراند. بنابراین کمک به آنها در جهت بینش به احساسات درونی‌شان یکی فرآیند‌های مهم درمان است. احتمال تعجب ، انکار یا خشم در مقابل این بینش داده شده وجود دارد.

دارو درمانی