سلام به همگی به دلیل اینکه دیر به دیر پست می ذارم و آپ می کنم معذرت می خوام!

یکی از دوستان خوبم چند روز پیش کتابی به نام"دلواپس شادمانی تو هستم"بهم هدیه داد که بهترین هدیه

برای من بود و بسیار ارزشمند تو این کتاب یاد داشت های جبران خلیل جبران هست.

و من یکی از یادداشت هاش رو تقدیم شما دوستانم می کنم:

اگر توانسته باشم در قلب یک انسان

پنجره جدیدی را به سوی او باز کرده باشم،

زندگانی من پوچ نبوده است.

زندگانی تنها چیزی است که اهمیت دارد،

نه شادمانی و نه رنج و نه غم یا شادی.

تنفر همان قدر خوب است که عشق- و دشمن همان قدر

خوب است که دوست. برای خودت زندگی کن-

زندگانی را به آن سان که خود می خواهی زندگی کن.

و از این رهگذر است که تو

وفادارترین دوست  انسان خواهی بود.

من هر روز تغییر می کنم-

و در هشتاد سالگی هم، همچنان نجربه می آموزم و تغییر می کنم.

کارهایی را  که به انجام رسانده ام

دیگر به من ربطی ندارد- دیگر گذ شته است. 

من برای زندگی هنوز نقدینه های بسیاری در اختیار دارم.