اختلال شخصیت ضد اجتماعی(آنتی سوشال)
[علائم]:
طبق طبقهبندی DSM-IV-TR اختلال شخصیتی اجتماعي(چنين فردي حداقل بايد 18 سال سن داشته باشد) با حداقل ۴ مورد از موارد زیر قابل شناسایی است:
· ناتواني در سازش با هنجار هاي اجتماعي مرتبط با رفتار هاي قانوي،كه با انجام مكرر اعمالي مشخص مي شود كه زمينه ي بازداشت شدن را فراهم مي كنند.
· فريبكاري كه بادروغگويي مكرر،استفاده از نام هاي مستعار يا كلاهبرداري از ديگران براي منفعت شخصي يالذت شخص مي شود.
· تكانشي بودن يا ناتواني در برنامه ريزي براي اينده
· تحريك پذيري و پرخاشگري كه با انزاع و حمله هاي بدني مكرر مشخص مي شود.
· بي پروايي و بي ملاحظه بودن نسبت به امنيت خود يا ديگران
· مسئوليت ناپذيري دايم كه با ناتواني مكرر در حفظ رفتار شغلي ثابت يا باز پرداخت تعهد هاي مالي شخصي مي شود.
· عدم پشيماني كه با بي تفاوتي و يا دليل تراشي براي آزار يا دزديدن اموال ديگران يا بد رفتاري با انها مشخص مي شود.
ويژگيهاي تشخيصي:
ويژگي اصلي اختلال شخصيت ضد اجتماعي يك الگوي فراگير از بي اعتنايي و تجاوز به حقوق ديگران است. براي اينكه بتوان اين تشخيص را مطرح كرد فرد بايد دست كم 18 سال سن وسابقه اي از چند نشانه ي اختلال سلوك را قبل از سن 15 سالگي داشته باشد.اختلال سلوك يك الگوي مكرر و باثبات از رفتار را در بر مي گيرد كه در آن به حقوق اساسي ديگران تجاوز مي شود. شخصيت هاي ضد اجتماعي معمولاً با ظاهر عادي حتي فريبنده و راضي كننده مشاهده مي شوند، اما سوابق آن ها حاكي از اختلال عملكرد در بسياري از زمينه هاي زندگي است دروغگويي فرار از مدرسه و منزل ،دزدي ، نزاع ، سوء مصرف دارو و فعاليت هاي غير قانوني ، تجربيات معمول اين بيماران است . اين افراد در موقعيت هايي كه افراد طبيعي اضطراب يا افسردگي نشان مي دهند هيچ واكنشي نشان نمي دهند . تهديد به خودكشي به دليل پرخاشگري نسبت به خود و يا به منظور اغفال ديگران به منظور كسب منافع شخصي و اشتغال ذهني با ناراحتي جسماني كه منشا رواني دارد شايع است . اين افراد در بازي گرفتن ديگران بسيار استادند و به راحتي مي توانند ديگران را براي شركت در طرح هايي كه براي به دست اوردن پول و شهرت نزديك ترين راه شمرده مي شوند راغب سازند طرح هايي كه غالباً به خسارت مادي و شرمسازي اجتماعي يا هر دو منجر مي شود بدرفتاري با همسر و فرزند از اتفاقات معمول در زندگي اين بيماران است يكي از يافته هاي قابل ملاحظه فقدان پشيماني براي اعمالي است كه شخص انجام داده است يعني اين بيماران به نظر مي رسد فاقد وجدان هستند . اختلال شخصيت ضد اجتماعي زمينه هاي متعددي از زندگي شخص را شامل مي شود و از اين نظر با رفتار غير قانوني تفاوت دارد . تشخيص اختلال شخصيت ضد اجتماعي در صورتي كه عقب ماندگي ذهني اسكيزوفرني يا ماني بتوانند را توجيه كنند گذاشته نمي شود .
ويژگيها و اختلالهاي همراه:
افردا مبتلا به اين اختلال غالبا فاقد همدلي بوده و نيبت به احساس ها،حقوق و رنج هاي ديگران بي عاطفه و بدگمان هستند و برخورد تحقير آميز دارند.آنها ممكن است خدارزيابي كاذب ومغرورانه اي داشته باشند. و همچنين دچار ملال شوند كه شامل شكايت هايي مربوط به تنش،ناتواني در تحمل يكنواختي و خلق افسرده است.انها ممكن است به اختلال اشطرابي و افسردگي واختلال هاي مرتبط با مواد،قمار بازي بيمار گونه و شاير اختلال هاي كنترل تكانه نيز دچار باشند.همچنين اين افراد اغلب داري آن دسته از ويژگي هاي شخصيتي هستند كه با ملاگ هاي ساير اختلال هاي شخصيت مرزي،نمايشي و خود شيفته مطابقت دارند.احتمال پديدار شدن اختلال شخصيت ضد اجتماعي در زندگي بزرگ سالي هنگامي بيشتر مي شود كه فرد شروع زودرس اختلال سلوك(قبل از سن 10سالگي)واختلال كاستي توجه-بيش فعالي را به طور توام داشته باشد.بد رفتاري با كودك و يا غفلت از كودك،فرزند پروري بي ثبات يا متغير يا انظباط والديني متناقض ممكن است احتمال تبديل شدن سلوك به اختلال شخصيت ضد اجتماعي را افزايش دهد.
شيوع:
شيوع كلي اختلال انتي سوشال در نمونه جامعه تقريبا 3%در مردان و حدود 1%در زنان است.ميزان هاي بالاتر شيوع با موقعيت هاي درماني سومصرف مواد و زندان يا موقعيت هاي قانوني ارتباط دارند.
تشخيص افتراقي: بر اساس معيارهاي كتاب DSM-IV-TR ))
تشخيص افتراقي شخصيت ضد اجتماعي، بر افرادي كه سن پائينتر از 18 سال دارند گذاشته نميشود و تنها زماني مطرح ميشود كه سابقهاي از چند نشانهي اختلال سلوك قبل از 15 سالگي وجود داشته باشد.
هرگاه رفتار ضد اجتماعي در يك فرد بزرگسال با يك اختلال مرتبط با مواد مربوط باشد، تشخيص اختلال شخصيت ضد اجتماعي داده نمي شود مگر اين كه علايم اختلال شخصيت ضد اجتماعي در دوران كودكي نيز وجود داشته و تا دوران بزرگسالي ادامه يافته باشند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي و اختلال شخصيت خود شيقته از نظر يكدندگي، چرب زباني، سطحي بودن، استثمارگر بودن، و نداشتن همدلي شبيه هم هستند. با وجود اين، اختلال شخصيت خود شيفته فاقد خصوصيات تكانشگري، پرخاشگري و فريبكاري است. علاوه بر اين، افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي ممكن است نيازمند تحسين نباشند و به حال ديگران غبطه نخورند و افراد مبتلا به اختلال شخصيت خود شيفته معمولاً سابقهاي اختلال سلوك در كودكي يا رفتار جنايي در بزرگسالي ندارند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي و اختلال شخصيت نمايشي از نظر تكانشي و سطحي بودن، هيجان طلبي، بي ملاحظه بودن، اغوا كنندگي و فريبكاري شبيه هم هستند ولي اشخاص مبتلا به اختلال شخصيت نمايشي، بيشتر در هيجانهاي خود اغراق ميكنند و به طور بارز درگير رفتارهاي ضد اجتماعي نميشوند. افراد مبتلا به اختلالهاي شخصيت مرزي و نمايشي در مهرجويي مهارت دارند، در حاليكه افراد مبتلا به اختلالهاي شخصيت مرزي و نمايشي در مهرجويي مهارت دارند، در حاليكه افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضد اجتماعي منفعتطلب، يا به دنبال كسب ساير رضامنديهاي مادي هستند. افراد مبتلا به اختلال شخصيت ضداجتماعي نااستواري هيجاني كمتر و پرخاشگري بيشتري نسبت به افراد مبتلا به اختلال شخصيت مرزي دارند. اگر رفتار ضداجتماعي ممكن است در بعضي از افراد مبتلا به اختلال شخصيت پارنويايي وجود داشته باشد، ولي اين افراد معمولاً بواسطهي نفع شخصي و يا ميمل به استثمار ديگران ـ آن طوري كه در اختلال شخصيت ضد اجتماعي وجود دارد ـ برانگيخته نمي شوند، بلكه رفتار ضد اجتماعي آنان ناشي از تمايل براي انتقام گرفتن است. صفات شخصيتي ضد اجتماعي، تنها هنگامي به عنوان اختلال شخصيت ضد اجتماعي تلقي ميشود كه انعطافپذير، ناسازگارانه و پايدار بوده و موجب اختلال كاركردي يا پرشاني ذهني قابل ملاحظه شوند.
درمان :
رواندرماني : اگر شخصيت هاي آنتي سوشال از حركات باز داشته شده ( مثلاً با بستري شده در بيمارستان ) غالباً تابع رواندرماني مي گردند. شخصيت ضد اجتماعي وقتي خود را در ميان همسان مي بيند فقدان انگيزه براي تغيير يافتن در آنها تحليل مي رود. شايد به همين علت است كه گروه خودياري بيشتر از زندان و بيمارستان رواني براي آنان مفيد بوده است.
درمان داروئي : درمان داروئي در مدارا با علائم ناتوان كننده نظير خشم افسردگي و اضطراب مورد استفاده قرار مي گيرد، اما اين بيماران غالباً سوء مصرف كننده دارو بوده اند، تجويز داروها بايد احتياط صورت گيرد.
ارادت من از صبوری سنگ است